20 december 2012

Op Ruwe Planken-Neplog

2007-11-08T10:55:00.000+01:00

Ik vind dit erg genant en vervelend, maar ik, Victor Visser, besta helaas niet echt. Sorry. Het spijt me. Maar er is ook goed nieuws: de wereld vergaat dus níet binnen vijf jaar.

Binnen drie jaar heeft een meteorietinslag ons allemaal uitgeroeid...

Eind der Tijden

2007-11-06T08:35:00.000+01:00

Als ik wakker word staat de wereld in brand. De vlammen komen tot aan mijn balkon, en ik spring vlug uit bed. De muren van mijn kamer zien er uit alsof ze elk moment kunnen gaan verbranden; het behang bladdert af.
Buiten is het licht; het is niet het licht van de zon dat ik zie, want het is nog altijd nacht, maar het licht van de vele vlammen, de vuurzee daar buiten. Alle huizen in de wijk brandden, evenals de auto’s, en de schaarse voorbijgangers die ik zie. Af en toe wordt het hele stratenblok opgeschud door bevingen en trillingen. In de straat zijn scheuren te zien, soms zelfs hele zwarte gaten waaruit slechts vuurtongen te voorschijn schieten.

Dit is het Eind der Tijden.

Hoe is het geëindigd? Was het een meteorietinslag? Een milieuramp? Een fabrieksramp? De wraak van God? Wie zal het zeggen? Wie zal het weten? Wie maakt zich er nu nog druk om? Het is te laat. Te laat. Ik heb gelijk gehad. Ik heb geprobeerd de mensen te vertellen over het aanstaande van de wereld, maar niemand wilde luisteren, en nu krijgen we dit.
Ik ga op de rand van mijn balkon staan, mijn volgende stap overwegend. Heeft het nog zin om te vluchten, om te proberen mijn gebouw te verlaten, wat spullen mee te nemen, mijn fiets te zoeken en weg te rijden, op zoek naar een veilige haven?

Nee, het heeft geen zin.

Ik zie daar door de straat iemand lopen. Zijn het mensen die wel willen vluchten? Nu pas vallen de kreten me op. Overal schreeuwen mensen. In huizen, op de straat, in de appartementen naast me. Wat heeft het voor zin om te schreeuwen? Het kwaad is al geschied. Zou er echt nog ergens iemand zijn die niet door heeft dat het grote doek gevallen is?
Ik herken de persoon buiten. Het is de man met zijn hondje, die onverstoord door gaan met hun vaste wandeling. Voor ik hen kan waarschuwen worden zij beide verpletterd door een grote, brandende bol, die vanuit de hemel komt neerdalen.

Dit heeft zo geen zin. Ik draai mij om, stap terug mijn kamer in. Ik wil mijn ouders bellen, dat ik van ze hou, Sonja, dat het me spijt, Ronald, dat hij zich om zijn kanker nu geen zorgen meer hoeft te maken.
Maar ergens weet ik dat er iets niet klopt. Waarom is het nu ineens zo ver? Toen ik gisteren naar bed ging was het toch pas 5 november 2007? Waarom is het eind der tijden dan toch zo vroeg gekomen? Heb ik me vergist? Het klopt gewoon niet.

Ergens besef ik dat het een droom is, dat dit alles onmogelijk echt kan gebeuren, omdat ik deze vernietiging, deze totale verwoesting, deze Wereldbrand, al te vaak heb gezien.
Ergens besef ik dat dit alles te levendig, te écht is om een droom te zijn, dat je je dromen niet zó goed hoort te herinneren, dat dromen horen te verdwijnen op het moment dat je wakker wordt.

Het is een droom, en tegelijkertijd kán het geen droom zijn.

En mensen nemen het me kwalijk als ik er weer over begin. Ze noemen me een doemdenker. Ik vraag me af hoe zij er mee zouden omgaan als ze elk moment dat ze sliepen het einde van de wereld zouden zien; zou het hen niet tot waanzin drijven? Zouden zij er normale mensen onder blijven? Zouden zij niet inzakken onder de druk die het aanschouwen van het zich voortdurend herhalende einde van onze wereld met zich meebrengt?

Waarom zie ik deze destructie, en waarom ben ik de enige? Probeert God, iemand, mij iets duidelijk te maken? Proberen ze mij tot actie aan te zetten, en zo ja, wat voor actie? Ik heb hier niet om gevraagd.

Elke keer eindigt mijn ‘droom’ op dezelfde wijze; ik kijk op mijn mobiele telefoon, die op mijn nachtkastje ligt, welke datum het is, en de uitkomst is nooit anders; het is altijd dezelfde dag.

20 december 2012.

En dan word ik wakker, in mijn eigen bed, zonder brand buiten, slechts het geluid van mijn wekker, of het kraken van de kamer, of het geluid van stemmen bij de buren. En dan ga ik weer aan de gang, met studeren, bezigheden, iets om de tijd te vullen.
De dagen houd ik vol, maar de nachten… Soms overweeg ik om een nacht over te slaan, maar een mens kan niet zonder slaap. Ik moet toegeven, aan mijn slaap, en haar verschrikkelijke visioenen.

Elke nacht weer.
Voor mij vergaat de wereld elke nacht weer.

Nog 1862 dagen en dan houdt het op.

Aan de vooravond van de Apocalyps

2007-11-05T20:22:00.000+01:00

Mijn eerste roman, waar ik gistermiddag aan begonnen ben, vordert gestaag. Het gaat over het menselijk bestaan na een nucleaire holocaust, en is in zekere zin dus enigszins optimistisch. Het merendeel is echter vrij pessimistisch; dat past wat beter in mijn straatje.
Ik heb met een vriend van me eens wat ideeën uitgewisseld over dit soort werken; hij wilde namelijk ook een boek schrijven over een postapocalyptische samenleving, alleen zijn visie was iets… belachelijker, inclusief onzinnige tongue-in-cheek humor, een overdaad aan woordspelingen en een belachelijke titel als 32 oktober of iets dergelijks.
Mijn idee is anders. In mijn versie is er geen samenwerking tussen de overlevende mensen. Zij blijven elkaar tot het eind toe naar het leven staan. Er is wel een held, maar die is ook niet heel sympathiek. Ik wil dit personage introduceren terwijl hij een jong kind in een put gooit of iets dergelijks. Het doet er in mijn verhaal ook verder niet zo toe waardoor de Apocalyps is ontstaan; of dat nu het visioen van Johannes was, het gat in de ozonlaag, de Wereldbrand, Ragnarok, Lavos of een supernova-explosie, we gaan er hoe dan ook aan.
Afijn, in het begin bewenen de mensen deze Apocalyps in haar slachtoffers, maar na enige tijd slaat dit om in een grote vreugde, omdat de overlevende mensen nu veel meer ruimte en bezittingen hebben. Ze beginnen te doen wat ze wikkelen, ontwikkelen zich verder tussen de puinhopen van de wereld, ieder voor zichzelf.
Waarna vrijwel de gehele mensengeschiedenis zich herhaalt; weer holbewoners die strijden, een ‘wiel’ uitvinden, dieren doden, hun medemensen doden, weer oorlogen, wereldoorlogen, holocaust, kruistochten en heksenverbrandingen, modern imperialisme, kolonialisme, Apartheid, genocide, oorlogen om olie en water. Andere plaatsen en hoofdrolspelers, maar de kern blijft hetzelfde.
De onderliggende boodschap is dat de mens van nature slecht is en steeds weer dezelfde fouten zal blijven maken.
Ik weet het; het is veel te ambitieus voor een eerste boek, voor mijn leeftijd, en ik krijg zo’n werk in vijf jaar natuurlijk nooit af.
Maar ach, het houdt me bezig.

De Balans

2007-11-05T20:05:00.000+01:00

Ik vind het tijd om een inventaris op te maken van de fijne momenten en de minder fijne momenten, het leuke en het niet zo leuke aan het leven.
De fijne herinneringen, zoveel zijn het er nu ook weer niet. Als je er van uit gaat dat ik de afgelopen 22 jaar een stuk of 25 aangename herinneringen heb, waarvan 20 er in de eerste 12 jaar van mijn leven plaats hadden, voorzover ik me kan herinneren uiteraard, wat hebben de komende vijf jaar mij dan nog te bieden?
Helemaal niets, tenminste, als ik hier blijf zitten jammeren zoals ik nu doe. Ik moet ingrijpen, de regie over mijn leven herwinnen, want als ik hier zo blijf afwachten komt er niks, dat begrijp ik ook wel. De leuke dingen dienen zich niet vanzelf aan; je moet ze opzoeken.
Het is om deze reden dat ik iets zoek om om handen te hebben, iets om het Grote Niets te bestrijden, een middel om meer fijne herinneringen te kweken, die de balans kunnen doen doorslaan naar een gelukkig leven.
Hobby’s zijn goed en wel, maar het moeten hobby’s zijn die er iets toe doen. Sporten dan? Ik kan me geen grotere tijdsverspilling voorstellen. Misschien is het daarom alleen al goed om te doen.
Maar wie bepaalt nu wat een goed leven is? Dat ben je uiteindelijk toch zelf? Ik geloof nog steeds niet dat er een god is, wát ze me ook laten zien. Er is geen externe rechter die onze levens vanaf een grote troon in de hemelen gaat zitten beoordelen.

Dat wordt aan onszelf overgelaten.

Vijf voor ‘12

2007-11-05T15:09:00.001+01:00

Geen verandering. Het einde dreigt nog steeds. Wat ik ook doe, we gaan er allemaal aan. Het is onontkoombaar.
Het kan toch niet alleen aan mij liggen? Moet ik zo nodig veranderen? Ik heb het probleem aan Sonja voorgelegd, maar die begrijpt het niet eens. Ze zegt dat ik slaappillen moet nemen, of een dromenvanger. Nee, dat zal helpen.
En de tijd tikt door. Ik heb het op me genomen een roman te schrijven over dit alles, om maar íets te doen. Misschien zullen de mensen me dan begrijpen. Nu ik dit besluit heb genomen voelt het alsof een deel van de last van me af is gevallen, alsof ik er niet langer alleen voor sta. Eenzelfde gevoel had ik toen ik aan dit weblog begon; ik kon zo ten minste iets kwijt.
Ik denk dat ik nu één van mijn betere dagen heb; misschien is het morgen weer anders. Misschien voel ik me nu enkel beter, omdat het voelt alsof ik een verschil heb gemaakt, door een leven te redden.
Misschien eindigt de wereld in 2012, misschien ook niet. Misschien word ik morgen wel geschept door een auto, dan maak ik het niet meer mee. Misschien wordt bij mij wel kanker geconstateerd en haal ik de 2012 niet eens.
Misschien moet ik me er minder druk om maken.
Dat zei zij ook, mijn moeder bedoel ik, toen ik haar gisteren belde. “Maar Victor, als de wereld in 2012 vergaat en als die maya’s dat allemaal al honderden jaren geleden hebben voorspeld en vastgelegd, wat kun jij daar dan nog aan veranderen?”
Ze heeft gelijk. Wat kán ik doen? Waarom maak ik me er zo druk om? Misschien moet ik het maar laten gaan. We zien wel wat er gebeurt.
Toch?

Betekenis

2007-11-04T17:50:00.001+01:00

Er steekt een klein meisje de straat over. Zo’n klein ding van een jaar of acht. Ik háát kinderen. Het zijn kleine mensen, even slecht als hun ouders en alle andere volwassenen, maar zíj komen er mee weg, alleen maar omdat ze klein zijn, en beperkt toerekeningsvatbaar zouden zijn. Belachelijk. Waarom beginnen mensen nog aan kinderen? Het heeft toch allemaal geen zin meer?
Ik loop met Sonja langs de Bredaseweg, over het terrein van Amarant, een opvang voor verstandelijk gehandicapten. Ik weet niet waarom we er voor gekozen hebben net hier te gaan lopen; ik ben altijd een beetje bang voor verstandelijk gehandicapten, net zoals ik bang ben voor honden. Ze zijn zo onvoorspelbaar. Je kunt niet met ze onderhandelen. Als je ze willen aanvallen, dan houdt niemand ze tegen, met hun beperkte rationaliteit.
Sonja vindt het volkomen terecht dat Al Gore de Nobelprijs voor de Vrede heeft gekregen.
“Misschien is het allemaal opgeklopt wat hij zegt”, zegt Sonja, op een toon die er geen twijfel over laat bestaan dat ze er vanuit gaat dat het dus zeker níet opgeklopt is wat hij zegt, “Maar in ieder geval wíjst hij mensen op de gevaren die er bestaan door de opwarming van de aarde. Mensen gaan er zo in ieder geval over nadenken.”
Ik heb niet echt een mening over Al Gore, dus ik zwijg. Ik ben al lang blij dat ze me weer wil spreken.
Aan de overkant van de straat zie ik het meisje. Ze rent achter haar ballon aan de weg op. Stom. Moet je niet doen. De Bredaseweg is groot, veel auto’s. Ze is ten dode opgeschreven. Roadkill. Er komt al een flinke SUV aanscheuren om de genadeslag toe te dienen.
Ik kan het niet aanzien. Ik moet uit een soort zelfbeschermingsmechanisme hebben gehandeld; ik kan slecht tegen bloed, en daarom liet mijn lichaam me zo handelen dat ik voorkwam dat ik bloed zou zien.
Nog voor de SUV het kind kon bereiken was ik de weg al overgestoken en had ik haar opgetild en weer op de stoep gezet. De wagen, remde, toeterde, en reed door. Ik meende een flits van een middelvinger op te vangen. Klootzak.
Het kind kijkt me verontwaardigd aan. Haar ouders, die een eind verderop lopen, hebben niet eens gezien dat ze in levensgevaar verkeerde. Ze heeft zelf niet eens door dat ze bijna roadkill was. Het enige dat haar bezighoudt is dat haar ballon inmiddels onder de wielen van een andere auto is geland.
“Je moet uitkijken”, zeg ik, “Je was bijna aangereden.”
Dit heeft geen zin zo. Ik klink als een idioot. Ik moet die ouders op hun donder geven omdat ze niet op hun kind letten, maar dat durf ik dan weer niet. De vader ziet er uit alsof hij in zijn vrije tijd puppy’s eet. Ik kijk toe hoe het meisje zich weer bij haar ouders voegt. Ze is mij alweer vergeten.

Ik zal het niet vergeten. Ik heb een leven gered. Is dit genoeg? Mag het nu ophouden? Word ik nu vergeven? Is het einde van de wereld afgewend?
Wat Sonja betreft wel. Ze houdt er niet over op dat het zo dapper was dat ik dat meisje voor die auto weg sleurde, dat het toch allemaal zin heeft, dat er dus geen reden voor mij is om continu ‘zo depressief te doen’.

Maar of het een verschil heeft gemaakt?
Dat zal zich vanzelf moeten uitwijzen.

Getelde dagen

2007-11-04T11:43:00.000+01:00

Het is een zaterdagavond, en ik zit in een kroeg in Tilburg, met Ronald en zijn broer, waarvan ik de naam maar niet kan onthouden. Ik ben dit weekend maar niet naar mijn ouders gegaan, omdat ik me daartoe simpelweg niet kon zetten. Ik zag er het nut niet zo van in. Ooit zal ik toch zelfstandig moeten zijn, en aangezien ik nog maar vijf jaar heb kan ik daar het beste zo vlug mogelijk aan beginnen.
In plaats van naar huis te gaan zit ik me dus te bezatten. Het is onmogelijk te verdedigen dat dit een juiste besteding van mijn tijd is, maar wat is dat wel? Wat kan ik nog uit mijn leven halen?
Het geheel begint inmiddels te ontspinnen als een vrij surrealistische avond. Ronald begint grappen te maken over de holocaust, maar hij heeft het in ieder geval niet meer over zijn kanker.
“De bediening in dit café mag dan slecht zijn, maar weet je waar de bediening nog veel slechter was? In de holocaust!” Ronald barst in lachen uit. Zijn broer ook, maar die heeft inmiddels al zoveel gedronken dat hij niet echt een ‘tough crowd’ meer is.
Ik heb nog altijd de pest in. Vanmiddag heb ik geprobeerd Sonja terug te bellen, maar ze neemt maar niet op, teef dat ze is. Daarnaast ben ik nog over de zeik vanwege die inbraak van de week. ‘Inbraak van de week’? Dat klinkt als een heel slecht misdaadprogramma. Ik lach in mezelf.
Op een zeker moment bereikt mijn dronkenschap een zodanig niveau dat ik overal de inbreker, de dief van mijn televisie, ga zien. Ik kijk schichtig om me heen, naar elke persoon die op staat, alsof ik een gevecht met iemand zoek, maar een gevecht is het laatste waar ik op zit te wachten. Ik heb nog nooit gevochten; liever zag ik mijzelf als diegene die op de achtergrond de poppen zo bediende dat hij iedereen uiteindelijk tegen elkaar uitspeelde, maar dat ben ik eigenlijk ook niet. Ik ben niemand.
En hoe ouder ik word, hoe meer het opvalt dat ik niemand ben en nergens heen ga. Voor je twintigste is het nog acceptabel als je niets bereikt, maar daarna wordt het langzaam minder. Er zijn zoveel mensen van mijn leeftijd die al verder zijn dan ik ooit zal komen.

Ik wil nog iets groots doen voor het voorbij is.

Terwijl ik in mijn eentje het laatste eind naar huis fiets wacht ik op een openbaring, zoals die vent krijgt aan het einde van ‘De Avonden’, wat ik overigens een vrij belabberd boek vind. Ik wacht op een ingeving, een conclusie, een manier waarop ik mijn leven zin kan geven.
Waar wacht ik op?
Er is mij al ruim drie dagen niets bijzonders gebeurd.

Apocalyps nu

2007-11-03T11:39:00.000+01:00

Sommige mensen zien uit naar het Eind der Tijden, en af en toe, op mijn helderste momenten, kan ik dat heel goed begrijpen. Het is ergens heel fijn om te weten dat alles ophoudt als jij sterft, dat jij iedereen de dood mee in neemt. Het is het eind der tijden, en ik voel me prima.
Maar op een ander, veel meer fundamenteel, vlak is het verschrikkelijk om ervan op de hoogte te zijn dat we er over enige tijd allemaal aan gaan. Vijf jaar, dat is alles wat we hebben.
Wat er na het eind der tijden zal gebeuren weet ik niet. De maya’s zijn hier niet heel duidelijk over. Er zou een nieuwe tijd komen, maar of wij mensen daar een tijd in hebben blijft nog onduidelijk. De optimisten onder ons zeggen dat wij mensen allen persoonlijke veranderingen zullen ondergaan, maar dat is zo ontzettend naïef. Ik ben de enige die weet hoe het echt zit.
Het wordt niet aangenaam, het wordt niet gemakkelijk.

De Hindoes en Boeddhisten waren veel minder pessimistisch over hun eind der tijden. Zij deden niet aan een echt einde, maar eerder aan een cyclus van schepping en vernietiging, via slapende goden die ons bestaan telkens weer te voorschijn dachten. Elk verval was weer tijdelijk. Als de god wakker werd werden we allemaal weer tevoorschijn gedacht.

De Azteken daarentegen waren veel gedetailleerder en gedeprimeerder in hun religie; het lag aan hun bloeddorstige cultuur, met hun voortdurende ge-offer van mensen. Natuurlijk was het hun gebrek aan geschikte offerdieren dat hen zoveel mensen deed offeren om hun verschrikkelijke goden zo maar te vriend te houden. Ze creerden een distributiesysteem van menselijk vlees, zowel van krijgsgevangenen als hun eigen kinderen. Als er een kind geboren werd zeiden ze: ‘I have captured a prisoner’, aangezien het de bedoeling was dit kind op een geschikte leeftijd te offeren, op de meest gruwelijke manieren; hoofden afzagen met zwaardvissen, huid afstropen en die vervolgens door het hele rijk heen dragen, als een mantel. Stelletje gekken.
Wat ze niet beseften was dat zij op deze manier al in hun eigen Apocalyps leefden.

Als ik niet beter wist zou ik geloven dat voor ons, mensen van de eenentwintigste eeuw, hetzelfde geldt. Kijk om je heen. Wat zie je? Moord, verkrachting, oorlog, discriminatie, het ene familiedrama naar het andere, filmpjes van onthoofdingen op You-Tube… Homo hominu lupus est. Dog eat dog. Word je er vrolijk van? Ben je trots op die wereld van je?

Je zou bijna denken dat wij onze eigen Apocalyps al geschapen hebben, maar ik kan je vertellen dat het nog veel erger wordt…

Nog 1868 dagen...

2007-10-31T11:19:00.000+01:00

De dubbelganger

2007-10-31T11:14:00.001+01:00

Ik wou dat ik kon zeggen dat ik gisteren zo veel boeiende belevenissen heb meegemaakt dat ik geen tijd had om mijn weblog bij te werken, maar dat is niet helemaal waar.
Wel waar is dat ik een deel van de dag verwikkeld ben geweest in een bijzondere achtervolging, waar ik het nu maar over zal gaan hebben.

Het gebeurde toen ik vanaf de universiteit naar huis reed. Ik had ineens de vreemde ervaring dat ik mijzelf meende te zien fietsen aan de overkant van de weg. De man op de fiets was in alle opzichten mijn dubbelganger. Het was ontstellend.
Hij leek het zelf niet eens door te hebben, niets te merken van onze merkwaardige gelijkenis. Integendeel: hij staarde slechts voor zich uit en reed vlug de tegenovergestelde richting in.
Ik bleef hem nastaren en botste zodoende bijna op een geparkeerde auto. Niet alleen onze gezichten waren volledig identiek, maar ook onze lichamen, onze houdingen.
We waren allebei lang, hingen allebei wat naar voren, over het stuur van onze fietsen. Hij was misschien wat beter gekleed, had zijn haar wat beter in model, maar dat was dan ook het enige verschil. Het was verbazingwekkend.
Terwijl ik voor de auto halt hield en hij verder reed en langzaam maar zeker uit zicht verdween besefte ik dat ik snel moest handelen. Als ik wilde weten of hij werkelijk mijn dubbelganger was zou ik hem moeten volgen. Misschien zou ik hem hierna nooit meer zien, zou ik vanaf nu elke dag blijven peinzen over wie hij was, of mijn ogen me niet bedrogen hadden.
Een dergelijke onzekerheid zou ik niet kunnen verdragen. Ik keerde vliegensvlug mijn fiets om en reed de dubbelganger achterna. Ik was hem ter hoogte van de Westermarkt tegen gekomen en inmiddels stond hij bij het stoplicht te wachten om de Wandelboslaan over te steken.
Op het moment dat ik hem naderde stak hij net over. Ik werd bijna aangereden door een vrachtwagen maar haalde de andere kant zonder hem uit het oog te verliezen.
Hij leek nu wel te merken dat ik hem volgde, en begon sneller te fietsen, vooruit, onder het viaduct door.
Ik vroeg me af waar hij heen ging, wat hij deed, hoe oud hij was. Kwam hij hier uit de buurt? Kwamen onze karakters ook overeen? Was hij mij? Wie was ík dan?
Ergens wist ik dat dit gewoon iemand was, een ander mens, die toevallig als twee druppels water op mij leek. Er was geen enkele reden om aan te nemen dat wij méér gemeen hadden dan ons uiterlijk. Toch bleef ik volgen.
Ik volgde hem tot hij bij een studentenflat min of meer tegenover de Universiteit halt hield en van zijn fiets af stapte. Hij draaide zich naar mij om, en nu kon ik hem eens goed bekijken.
Bij nader inzien leek hij ook weer niet zó veel op mij. Hij had een veel kleinere neus, en meer puisten. Ook keek hij een stúk nijdiger.
“Wat moet je, man?”, vroeg hij, “Heb ik wat van je aan of zo?”
Ik zei niets. Ik kon niets zeggen. Waarom had ik mezelf met hem verward?
Hij balde zijn vuisten en kwam naar mijn fiets toe. Ik voelde mij erg bedreigd en trapte op de pedalen. Vlug maakte ik dat ik daar weg kwam. Hij kwam me niet achterna.

Terwijl ik terug naar huis fietste had ik spijt van mijn actie. Wat had ik verwacht hieruit te halen? Ik heb al een broer, waarom hoopte ik een dubbelganger te vinden?
Nu bedenk ik dat ik misschien iemand zoek met wie ik een connectie heb, iemand die me wil geloven, iemand die hetzelfde over de toekomst weet als ik…?
Of misschien word ik gewoon gek, verlies ik mijn verstand? Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst een nacht goed heb geslapen, zonder schreeuwend wakker te worden.

Ik wil denk ik alleen maar dat het ophoudt.

Braakneigingen

2007-10-29T12:48:00.001+01:00

Als ik, na de achtervolging van deze ochtend, weer naar mijn kamer terugkeer is er ingebroken. Verdomme, de schoften hebben mijn televisie meegenomen, en mijn hele kamer overhoop gehaald. Gelukkig maar dat ik mijn laptop bij me had, anders kon ik dit bericht niet eens op mijn weblog plaatsen. :)
Ik verdenk meteen de drugsdealers van daarstraks, maar de politieman die ik aan de lijn krijg, een meneer van Gils, vermoedt dat het iemand uit mijn familie of vriendenkring is geweest, omdat dat in tachtig procent van de gevallen zo is. Ik hang op en bel Ronald of hij mijn televisie heeft gestolen. Hij mompelt iets over zijn breedbeeldtelevisie, en over uitzaaiingen op zijn tong. Ik hang weer op.
Terwijl ik zo in de chaos van mijn huiskamer zit ervaar ik een zeer ongemakkelijk en onaangenaam gevoel. Ze zijn binnen gekomen door het slot te forceren; zo gemakkelijk is het dus. Het is niet zo dat ik bijzonder gehecht ben aan deze kamer, maar toch voelt het alsof iemand mijn intieme cirkel is binnengedrongen; iets waar ik bepaald niet van gediend ben. Dit weekend ben ik thuis geweest, maar wat als ze nog eens inbreken wanneer ik hier overnacht? Kan ik ze dan wegjagen? Het zou wel iets zijn om op mijn lijstje van spannende belevenissen te zetten.
Soms denk ik na over wat ik zou doen als ze probeerden mij te overvallen. Mijn strategie zou dan zijn om te doen alsof ik gek ben, stapelgek. Ik zou gaan springen en gillen, en lachen, en bijten en zo, net zolang tot zíj op de vlucht slaan. Ik betwijfel echter sterk dat ik daar op het moment zelf aan zou denken. Ik had mijn strategie op die drugsdealers van vanmorgen moeten uitproberen.
Ik probeer de rotzooi in mijn kamer weer op te ruimen, maar de gedachte dat er anderen met hun vingers door mijn spullen zijn gegaan maakt me misselijk, bezorgt me braakneigingen. Zou de politie iets met eventuele vingerafdrukken kunnen? Ik denk het niet, die lui hebben vast handschoenen gebruikt, dat hoop ik ten minste.
Ik wil alleen maar mijn televisie terug. Wat moet ik nu in de avonden? You-Tube filmpjes kijken tot het niet meer leuk is en mijn Weltschmerz weer toe slaat?
De schoften hadden uit mijn kamer moeten blijven. Maar mensen zijn slecht, slecht van nature, daar verander je niets aan.
Dit is wat de mens zichzelf aandoet. Over vijf jaar valt voor ons het doek.

Vechtpartij

2007-10-29T11:09:00.001+01:00

Als ik terugkom bij mijn kamer in Tilburg is er een gevecht gaande. Ik ben wat later dan gebruikelijk; mijn trein had vertraging omdat er iemand voor was gesprongen, hetgeen me mateloos irriteerde. Konden die mensen niet van een gebouw springen als ze er zo nodig een eind aan wilden maken, in plaats van het hele spoorwegverkeer te ontregelen? Een vriend van mij, Krijn, heeft zich gewoon verhangen, geloof ik, hoewel hij van tevoren schijnbaar wel heeft geprobeerd popcentrum 013 in brand te steken…
Afijn, als ik eindelijk weer in Tilburg-Noord ben, vermoeid en geïrriteerd, is er voor de ingang van mijn flat een gevecht bezig. Het zijn vrijwel altijd drugsdealers, die hebben we hier veel, hier aan de noordkant van het kanaal. Beide betrokkenen zijn van allochtone (Turkse of Marokkaanse of Antilliaanse) afkomst.
“Verdomme jij!”, zegt de een.
“Jij kut!”, zegt de ander.
Ik vind het heel vervelend, maar ik kan zo niet naar binnen. Ze staan echt precies voor de deur, met hun gevecht. ‘Gevecht’ is waarschijnlijk een te groot woord; er wordt wat gezwaaid met armen, wat geroepen. Het is een softcore gevecht.
“Jij gore!”, roept de een, zwaaiend en wel.
Ik ga er bij staan, op een afstand van enkele meters, wachtend tot ze ophouden. Het schiet zo niet op, en minuten gaan voorbij terwijl er geruzied wordt. Ik kan niet goed tegen wachten; ik begin dan altijd te trillen van ongeduld.
Ik zou de politie kunnen bellen, maar mijn beltegoed is bijna op. Kost een telefoontje naar de politie eigenlijk wel beltegoed? Het zou toch zeer kwalijk en lullig zijn als je in de bosjes wordt verkracht en probeert de politie te bellen, om het bericht te krijgen dat je beltegoed niet toereikend is, en of je telefonisch wilt opwaarderen?
Er zit geen schot in de zaak. Trok er maar eens iemand een wapen, dan was zoiets snel voorbij. Ik kuch voorzichtig doch hoorbaar. Dat had ik niet moeten doen.
Ze houden op met roepen en kijken me beide tegelijkertijd aan.
“Waar bemoei jij je mee, man?”
Één van hen balt zijn vuisten en komt op me af, de ander volgt.
“Nee, ik… ik bedoel…”, begin ik.
Ik bedoel niks. Ik draai me om en sprint weg. Ik wou dat ik kon zeggen dat ik was gebleven, stand had gehouden, ze een pak slaag had gegeven, maar dat zou een heldendaad zijn, en ik ben geen held.
De achtervolging leidt me om het flatgebouw heen, door plantsoenen, straten. In dit deel van de stad is er zelden iemand op straat, niemand die je te hulp kan schieten in ieder geval. Een bekend Tilburgs gezegde luidt: ‘In Tilburg-Noord kan niemand je horen schreeuwen.’
Ik schud ze echter gemakkelijk af. Waarschijnlijk zaten de dealers zelf ook aan de drugs, en konden ze me daardoor niet bijhouden, want erg snel ren ik niet.

Als ik, ter hoogte van het Wilhelminakanaal weer tot rust kom, besef ik iets belangrijks. Ik besef hoe wezenlijk deze ervaring was.
Dit is waarschijnlijk het meest spannende en interessante dat mij de afgelopen vijf jaar is overkomen (vijf jaar geleden ben ik een keer verdwaald bij het grotten-wandelen in Luxemburg; lang verhaal).
Het is een gebeurtenis om na te vertellen aan vrienden of familie, om de aandacht mee te krijgen. ‘Weet je nog die keer dat ik werd achtervolgd door vechtende drugsdealers bij mijn flat?’
Het is een anekdote!
Ik SMS Ronald: ‘Ik ben net achtervolgd door drugsdealers bij mijn huis. Beltegoed op. Bel me.’
Hij stuurt een berichtje terug dat hij nog steeds denkt dat hij kanker heeft.
Het doet er niet toe. Het maakt niet uit. Ik heb mijn voornemen al klaar.
Ik neem me voor om voortaan elke dag iets spannends mee te maken, tot de dag dat ik sterf!

Tijd

2007-10-28T15:10:00.001+01:00

Kon je tijd maar opsparen.
Kon je de uren die je niet optimaal benut maar bij je houden voor later gebruik, als de gelegenheid zich voordoet om ze in te zetten.
Die uren in de weekenden dat je maar wat rondhangt, wachtend tot er iets gebeurt. Of desnoods elk stel minuten dat je wachtend op een perron doorbrengt. Dat half uur dat je op doordeweekse dagen langer in bed blijft liggen omdat het college toch pas vanmiddag begint en het zo koud wordt in je kamer.
Kon je die maar inzetten op de momenten dat je ze echt nodig hebt; de dagen die je doorbrengt met het meisje op wie je verliefd bent, die aangename periode tussen het moment dat je een beetje aangeschoten bent en het moment dat je op je bed neervalt, of desnoods voor de ogenblikken dat je een tentamen moet voorbereiden.

Ik wil mijn tijd graag beter gaan gebruiken nu die zo beperkt is gebleken, maar ik weet niet hoe. Ik betrap me er op dat ik met mijn gewone bezigheden blijf doorgaan; mijn gebruikelijke internetrondje in de ochtend, een eindje joggen en gewichtheffen, het werken aan opdrachten en papers voor school, het bijhouden van dit weblog…
Het is allemaal zo triviaal en betekenisloos. Ik wil iets van betekenis doen. Ik wil mijn gewonnen uur gebriken om 20 december 2012 te voorkomen. Maar hoe? Wie zal me geloven? Wat ben ik meer dan Victor van Vrangen, geboren 24 oktober 1985 te Breda, ietwat labiel, gepest op school, continu worstelend met depressies. Als ik het eind der tijden zou gaan verkondigen zouden ze me voor gek verklaren.

Het probleem is dat vijf jaar een behoorlijk ruime tijd is. Als je nog vijf dagen te gaan hebt gebruik je die om die dingen te doen die je altijd al hebt willen doen, zonder op je gezondheid te hoeven letten, of je gebruikt ze om uitgebreid afscheid te nemen van je naasten. Maar vijf jaar is tijd genoeg om je schouders op te halen en te zeggen: ‘Daar maak ik me dan wel weer druk om’.
Aldus: Daar maak ik me dan wel weer druk om.

Wat dat ene uur betreft: dat heb ik besteed aan het voetballen met mijn broer op een pleintje bij ons in de wijk. Ik weet niet of het een goede besteding was, en zal het misschien ook nooit weten.

Thuis

2007-10-28T10:08:00.001+01:00

Ik heb er een uur bij gekregen. Jippie! Het is nu wintertijd.
Ik weet niet of ik blij ben met dit extra uur. Het voelt alsof er ineens een grote druk op mij ligt om iets met dit uur te doen, om het te benutten, zoals je een cadeau benut. Ik krijg liever geld…
Gisteravond al heb ik besloten mijn extra uur op de zondag en niet op de zaterdag op te nemen. Daarom ga ik zaterdagavond om twaalf uur zomertijd naar bed en sta ik op zondagochtend om half acht wintertijd weer op.
Ik ervaar gewoonlijk een gevoel van beklemming als ik in het huis van mijn ouders wakker word. Hier woonde ik twintig jaar geleden al, en nu ben ik er weer. Het is alsof ik vast zit, alsof ik met mijn leven maar één kant op kan.
Vooruit, naar 2012.

Als ik me naar beneden begeef zitten mijn ouders al aan het ontbijt. De schoften zijn me voor geweest, en dat terwijl ik alleen wilde ontbijten.
“Jij staat ook maar vroeg op”, stelt mijn moeder vast, “Maar het is natuurlijk eígenlijk al half negen.”
Terwijl mijn moeder naar mij kijkt maakt mijn vader van de gelegenheid gebruik om ongegeneerd in de boter te hoesten. De sul doet het niet eens expres.
“Nee, het is helemaal geen half negen”, zeg ik nijdig, “De klok is teruggezet. Het is ‘eígenlijk’ helemaal niets.”
Terwijl de woorden mijn mond verlaten heb ik er spijt van. Ik voel het antwoord al aankomen.
“Meneertje heeft een ochtendhumeur”, lacht mijn moeder.
Mijn vader hoest op zijn hand, die hij vervolgens gebruikt om het achterste korstje uit de zak boterhammen te graaien.
Ik zeg niets en ga zitten. De thee is op en ik moet nieuwe zetten. Ik maak een korte afweging of dit de moeite waard is, en besluit dat ik toch thee nodig heb.
“Moet jij op zaterdagavond eigenlijk niet uit?”, vraagt mijn moeder, terwijl ik de waterkoker vul, “De stad in, mensen ontmoeten? Wij hebben het gisteren heel leuk gehad.”
Mijn ouders hebben een actiever sociaal leven dat ik ooit zal hebben. Erg vrolijk word ik hier niet van. Ze zijn hier ook zo bemoeizuchtig over. Ik vertel hen heel weinig van wat mij bezig houdt. Zij weten niet van mijn hoofdpijnen, van wat ik in Tilburg zoal doe, en bovenal weten zij niet van 20 december 2012. Onwetendheid is alles.
“Moet jij ook niet eens wat vaker uit gaan?”, dringt mijn moeder aan, “Anders kom je toch nooit aan de vrouw?”
Mijn vader hoest in de pot pindakaas, en daarna in de vlokken. De man éét niet eens vlokken.
Ik zwijg. Enige tijd lang heb ik er een sport in gezien mijn ouders wijs te maken dat ik homo ben, via niet zo subtiele hints in de zin van ‘Ik zou zo graag op dansles gaan’ en ‘Ik wou dat ik kapper was’, maar ze pikten het niet op, of wílden het niet oppikken. Jammer, ik had er wel plezier in.
“Je broer ligt nu vast zijn roes uit te slapen”, zegt mijn moeder, “Hij was vannacht pas om vier uur thuis. Wintertijd. Hij had zelfs iemand bij zich. Een vriendinnetje. Het is toch altijd zo’n bezige jongen.”
Ik kan er niet meer tegen, en besluit mijn ontbijt maar over te slaan. Met mijn kop thee verdwijn ik naar mijn kamer.

Nu weet ik nog steeds niet wat ik met dat extra uur moet doen.

Gekken en dwazen schrijven…

2007-10-26T10:35:00.000+02:00

Vandaag ga ik weer terug naar huis, naar Breda. Ik blijf net zo lief hangen in Tilburg-Noord, maar mijn ouders staan er op dat ik naar huis kom, omdat ze mij mijn verjaardagscadeau willen geven.
Ik neem een vroege trein, want ik heb vandaag geen colleges. Door een gelukkig toeval heeft niemand zich vandaag voor een trein geworpen, en de trein vertrekt op het aangegeven tijdstip.
Ik snap die zelfmoordenaars niet; zelf zou ik er nooit aan beginnen. Ik ben te bang voor pijn; zelfs aan scheren heb ik een hekel. Mijn moeder denkt dat ik een hoogsensitief persoon ben, een HSP; ze wil alleen maar dat ik speciaal ben, zodat er een reden is voor mijn (in hun ogen) afwijkende gedrag. Een soort van vriend van me, Krijn Krijbolder, heeft anderhalve maand geleden zelfmoord gepleegd. Mijn ouders willen graag geloven dat ik hieraan een trauma heb overgehouden, maar eerlijk gezegd doet het me weinig. Te weinig.
Maar zelfmoord is te gemakkelijk. Ik zal deze doldwaze treinrit des levens moeten uitzitten.

Onderweg blijf ik steeds op mijn mobiel kijken. Stiekem wacht ik op een SMS-je van Sonja, dat het haar spijt van gisteren, maar het is ijdele hoop.
Op een kwart van de rit, als we station Reeshof passeren, stapt er een oudere man in met een opvallend gezicht, en ietwat uitpuilende ogen. Zoals bij sommige andere onbekenden vraag ik me af wie hij is, welk verhaal er achter hem steekt. Zo nu en dan denk ik er over om schrijver te worden, maar wat voor publiek zal er voor mij overblijven? Misschien als ik mijn schrijfsels maar diep genoeg begraaf, als een soort van tijdscapsule, dan vinden de overleden van 2012 (zo die er zijn) ze later terug. Maar wat voor wijsheden kan ik hen bieden? Doe geen drugs, maak je school af… dáár hebben ze wat aan. Kijk uit voor nucleaire fall-out, probeer een nieuwe beschaving op te zetten of geef het simpelweg op.
Wat ben ik toch een doemdenker geworden.

“Ge ziet er niet tevreden uit”, zegt de man tegenover me, volkomen ongevraagd overigens.
“Ik ben ook niet tevreden”, zeg ik, op wat ik hoop dat een sympathieke toon is, “We gaan er over vijf jaar allemaal aan.” Het houdt me bezig, ik kan geen gesprek voeren zonder er over te beginnen. Maar praten is soms de enige optie. Ik kan niet proberen te slapen in een trein; ik wil niet meer slapen.
De man knikt. “Ik weet er alles van.”, zegt hij, verrassend genoeg.
“Oh ja?”
Hij knikt. “Het aanstaande einde van onze wereld. De ondergang van de mensheid. Ik heb me er in verdiept.”
Zou het kunnen dat hier nog iemand als ik is, dat ik niet de enige ben die precies weet wat er gaat gebeuren?
“Echt waar?”
Hij knikt opnieuw. “Het einde van de mensheid. De dag dat Dread Cthulhu met zijn shoggoths uit den zee zal oprijzen, en wij allen ons verstand zullen verliezen. Oh, lieve onwetendheid, waarom hebt ge mij verlaten?”
De man babbelt onsamenhangend door, zonder nog acht op mij te slaan. Ik kan mijn teleurstelling moeilijk onderdrukken. Hier zit geen gelijke van mij, geen lotgenoot. Hier zit een echte gek met waanvoorstellingen in zijn hoofd.
De rest van de rit zeg ik niets meer.
Mijn ouders geven me een iPod, waar ik blij mee ben, omdat het me een mogelijkheid geeft de overbodige gesprekken om mij heen uit te sluiten, zoals het gewauwel van mensen in de trein. En wie weet helpt het nog tegen mijn hoofdpijnen ook…

Global warming

2007-10-25T11:12:00.000+02:00

Nog maar 1874 dagen te gaan…

Vandaag ben ik maar weer op pad gegaan, omdat ik me opgesloten voelde in mijn kamer. Ik ging naar Sonja, mijn vriendin. Of zoiets. Niet officieel, in ieder geval, maar toch. Het doet er eigelijk niet toe. Ik spreek haar misschien eens per week, en dat vind ik meer dan genoeg. Ik ben niet bijzonder op haar gesteld, maar ik heb geen zin om alleen te zijn, want dan ga ik weer op Internet kijken naar filmpjes van mensen die zichzelf voor schut zetten, soms met dodelijke afloop, om maar met hun filmpje op You-Tube te komen. Dat zijn geen ‘fifteen minutes of fame’ meer. Dat is helemaal niets meer.
Ik vraag me af waarom ik dit weblog bij houd. Is het ook een schreeuw om aandacht? Onmogelijk. Zoveel bezoekers trek ik niet. Trek ik überhaupt bezoekers? Kun je dat ergens zien?

“Nog gefeliciteerd met je verjaardag”, zegt Sonja, “Ik had je nog een SMS-je gestuurd.”
“Ja”, zeg ik, “Dat heb ik gezien.”
Ze neemt niet eens de moeite om op te staan en blijft achter haar computer zitten. Ze is vast bezig aan een of ander pamflet voor een van haar milieuorganisaties.
“Waar ben je mee bezig?”, vraag ik.
“De nieuwsbrief voor NATUR”, zegt ze, zonder van het beeldscherm weg te kijken.
“Waarom doe je dat?”
Ze zucht. “Omdat volgens het beleid van de Nederlandse regering onze voorraad aardgas vóór 2030 op is, Victor. Ik doe dit voor de toekomstige generatie Nederlanders.”
“Welke generatie?”
“Hou daar toch over op, met je Apocalyps.” Haar gezicht is ineens rood van woede. “De wereld vergaat niet in 2012. Je begint een beetje obsessief te worden. Heb je echt niks beters te doen dan het einde van de wereld te prediken?”
“Geloof je dan niet dat onze wereld gaat eindigen?”
“Ja! Ja, ik geloof het. Maar niet omdat een of andere inca dat zegt.”
“Maya”, verbeter ik haar.
“Inca of Maya of wat dan ook. Het gevaar ligt heel ergens anders. Global warming, Victor.”
Ze is het ergste soort milieufanaat, die lui die telkens weer dezelfde stopwoordjes gebruiken om hun ‘awareness-guerilla’ voort te zetten. Global warming, gat in de ozonlaag, aardgas, poolkappen, Al Gore.
Ik merk er niets van dat de wereld warmer wordt. Buiten waait een gure wind. Al die wetenschappers zeggen toch ook dat het wel mee valt, dat de milieulobby ons voor niets op de kast jaagt?
Ik kan haar niet uitstaan. Het is genoeg geweest. Ik draai me om en verlaat haar kamer. Pas als ik de deur achter me dicht wil trekken roept ze me terug.
“Victor? Waar ga je nou heen? Ik dacht dat we…”
“Nee, ik heb daar nou geen zin in.”, roep ik terug.
“Wat is er dan?”
“Hoofdpijn.”

Ik krijg nog gelijk ook. Als ik haar flatgebouw verlaat en naar mijn fiets toe loop zie ik weer flitsen, voel ik weer steken. Hoofdpijn. Meer levendig en knagend dan ooit. Duizeligheid. De wereld draait. Ik val bijna flauw.
Pas na een minuut of twee verdwijnt de pijn weer, en ben ik weer alleen, met mijn fiets, tussen de vallende herfstbladeren, in de wind, in het nu.

I’ve come to wish you an unhappy birthday

2007-10-24T22:06:00.000+02:00

Vandaag is mijn verjaardag, en de Maya’s geloven dat op 12 december 2012 de wereld vergaat, iets wat me zeer aangrijpt. Zozeer dat het me belet mijn verjaardag al te uitbundig te vieren.
In plaats daarvan ben ik de hele middag binnenshuis gebleven. Het was toch pas om half vijf dat ik me realiseerde dat ik jarig was. Ik ervoer een groot deel van de dag wel zo’n knagend gevoel, het gevoel dat ik iets vergat, maar ik dacht dat het om iets lulligs als mijn sleutels ging.
Toen ik mijn mobiel uit de oplader haalde hadden er vijf mensen gebeld, en ik had zeven SMS-jes, bijna allemaal in de trant van ‘Proficiat, jarige Job’ (op één na, die een reclame voor een nieuw abonnement van Orange was). Het was bijna hartverwarmend. Als ik taart in huis had gehad had ik misschien nog mensen uitgenodigd ook, hoewel ik niet voldoende mensen ken om een feest te geven van enige omvang die het etiket ‘feest’ zou rechtvaardigen.

In plaats daarvan heb ik op You-Tube gekeken naar filmpjes van onthoofde journalisten en verdrinkende katten. Het was niet de bedoeling. Ik begon met het zoeken naar iets opbeurends, een opname van het nummer ‘Unhappy birthday’ van The Smiths, omdat het me toepasselijk leek dit nummer voluit te draaien, maar via doorklikken kwam ik eerst uit bij een video van een kat die door een mensenhand onder water werd gehouden totdat hij verdronk, en daarna bij een filmpje van een journalist die werd onthoofd door Irakezen (ik denk dat het Irakezen waren), en ten slotte bij een opname van een auto die probeerde voor een trein het spoor over te steken, om vervolgens door een andere trein, die vanuit tegenovergestelde richting aan kwam snellen, verpletterd te worden. De reacties van mensen bij het filmpje (veelal op het niveau van ‘OMG. Teh Suxorz!’ en ‘LOL. ROTFL. They died, you fucking faggot!’) leerden me dat de auto werd bestuurd door een vrouw, met op de achterbank haar twee jonge kinderen, die bij de botsing beide omkwamen (de vrouw zelf raakte zwaargewond), hetgeen volgens de reacties haar ‘verdiende loon’ was.

Dit alles bevestigt slechts mijn al lange tijd groeiende inzicht dat de mens van nature slecht is, en dat 20 december 2012 de dag is dat wij hierover collectief rekenschap zullen afleggen. Ik ben nooit gelovig geweest, en doe niet aan een christelijke moraal, maar het gaat hier om een onderscheid tussen goed en kwaad dat een klein kind zou moeten kunnen maken. Als mensen bevinden wij ons op een glijdende schaal, die immer meer naar het slechte, het weerzinwekkende, onmenselijke, perverse doorslaat.
Ergens is het geruststellend dat we er over vijf jaar allemaal aan gaan.

Maar ik wil niet onverrichterzake sterven. Wil ik nog wel alleen zijn als het zover is? Het is fijn om te weten dat als ik sterf, iedereen sterft, maar geeft dit me überhaupt nog een reden om te proberen een verschil te maken?
Waarom heb ik niemand op mijn verjaardag uitgenodigd? Op deze manier ga ik alleen maar meer internetten, en word ik nog depressiever. En elke minuut die ik depressief doorbreng, is er eentje minder die ik tevreden kan spenderen.
En de klok blijft tikken. Tik tak tik tak tik tak.

Ineens kan ik er niet meer tegen. Ik verlaat mijn kamer, ga naar beneden via het lege, koude trappenhuis (ik hou niet van liften), naar de ingangshal van mijn flatgebouw, en open de buitendeur.
Zoals altijd rond dit tijdstip loopt de man met het hondje langs. Hij ziet mij niet.
“Meneer!”, roep ik, “Wilt u op mijn verjaardag komen? Ik heb geen taart, maar wel zoutjes! U kunt uw zus meebrengen!”
Hij luistert niet. Hij loopt gewoon door, zonder om te kijken.

Alsof ik niet besta. Alsof ik nooit bestaan heb.

Op bezoek

2007-10-24T12:03:00.000+02:00

Vandaag ga ik op bezoek bij een vriend van mij, die in Goirle, vlak bij Tilburg, woont. Hij woont nog thuis, die beunhaas. Dat betekent dus constante bemoeizucht, zonder een moment van rust. Maar hetzelfde kun je zeggen over samenwonen. Uiteindelijk ben je in je eentje het beste af. Dood gaan we toch.
“Ga maar gauw naar hem toe”, zegt zijn moeder, die open doet, “Hij voelt zich niet zo goed. Hij weigert met ons te praten.”
Ik tref hem aan, zittend op het bed van zijn slaapkamer, in een soort van foetushouding. Ik kan moeilijk een zucht onderdrukken. “Wat nu weer?”
“Victor”, zegt Ronald, “Victor, man. Fijn dat je er bent. Biertje?”
“Ik wil geen biertje”, zeg ik, “Het is half twaalf in de ochtend. Buiten hebben kinderen speelkwartier.”
Hij lacht, hoewel er niets om te lachen is, en er ook nooit iets om te lachten zal zijn.
“Victor, het gaat niet goed met me.”
Hij ziet er niet goed uit, dat moet ik hem nageven, maar ik gun het niet het genoegen dat hij krijgt als ik het toegeef, dus zeg ik niets. Hij ziet bleek, en heeft wallen onder zijn ogen. Volgens mij heeft hij zijn kleren, een spijkerbroek met een printfout er op, en een T-shirt met de tekst ‘If you can read this, the bitch fell off’ op de achterkant.
Ik geef hem maar geen hand. In plaats daarvan ga ik op de bank zitten. Zijn slaapkamer is bijna even groot als mijn appartement. Klootzak. Ik weet niet waarom ik met hem bevriend ben. Waarschijnlijk zoek ik slechts iets om me mee bezig te houden, zoals altijd, zoals iedereen. Zoals de man met zijn hondje. Woef Woef.
Ik zet de televisie aan en zap langs de kanalen, maar om half twaalf is er natuurlijk weinig op tv. Ik blijf hangen op MTV, bij een oude clip van Radiohead. Een man ligt op de stoep, en er staan een hoop mensen om hem heen. Ze vragen zich af waarom hij op de stoep ligt.
“Ik denk dat ik kanker heb.”, zegt Ronald ineens.
Ik haal mijn schouders op en probeer te ontcijferen waarom die man op tv op de stoep ligt. De mensen die om hem heen staan blijven die vraag ook stellen, maar tegen het eind van de clip, nadat hij hen heeft verteld waarom, liggen ze allemaal op de stoep. Ik wil ook op de stoep gaan liggen, en mensen als Ronald ook, denk ik. Het zou zo veel gemakkelijker zijn.
“Ik denk dat ik kanker heb!”, roept Ronald, een beetje boos.
Ik sta op, zet de tv uit en voel aan de verwarming. “Zet de verwarming eens aan, lul, je hebt zo’n ding niet voor niets. Gebruik het dan ook, teef dat je bent. Het is oktober!”
Ik loop naar het raam en kijk naar buiten. Geen man met hondje buiten, alleen leeg grasveld, perfect gemaaid, dat wel.
“Ik denk dat ik kanker heb!”, roept Ronald, “Kanker, Victor! Kánker!”
“Leuk voor je.”, zeg ik, “Misschien wil er iemand een reportage over maken. Over jou, of over de 400,000 andere Nederlanders die kanker hebben.”
Ik heb hier niks meer te zoeken en verlaat zijn kamer. In de gang naar buiten passeer ik zijn moeder.
“Ronald denkt weer dat hij kanker heeft.”, zeg ik.
“Och gut”, zegt ze, “Dan zal ik dokter Raaymakers maar weer eens bellen.”
Ik knik en verlaat het huis. Mijn fiets staat in de voortuin geparkeerd, maar ik heb meer zin om te lopen. Dus wandel ik met de fiets in mijn handen naar huis. Ik heb vakantie, en zelfs al heb ik geen vakantie, dan nog heb ik veel te veel vrije tijd.
Ineens lijken vijf jaar ontzettend lang.

Het eind der tijden en ik

2007-10-23T10:49:00.000+02:00

De wereld eindigt in 2012. Daar ga ik voor het gemak maar van uit.
20 december 2012.
Dat geeft me nog iets meer dan 5 jaar om iets van mijn leven te maken. Vijf jaar. Mijn hersenen doen er pijn van...
Over vijf jaar ben ik 26, ik ben 27 als de wereld eindigt; wat een vooruitzicht. Met nodeloos peinzen verdoe ik in ieder geval slechts mijn tijd, die al zo beperkt is.

Ik sta op van mijn bed en loop naar het raam van mijn slaapkamer. Ik kijk naar buiten, naar het dorre en droeve aanzicht van Tilburg in oktober. Morgen word ik 22, niet dat ik hier naar uit zie. Lelijke flatgebouwen, grijze straten, weinig bomen. Florissant is anders. Kom naar Tilburg-Noord, waar elke dag hetzelfde is.
Er loopt iemand over straat; een oude man met een hondje, zo'n wit, wollig ding, net iets groter dan een konijn. Ik vraag me af wie hij is, en waarom. Die man loopt elke dag door de straat voor het flatgebouw waar ik mijn kamer heb, telkens dezelfde rondjes. In de avonden loopt er in zijn plaats een vrouw die zijn zus moet zijn, ook met dat hondje.
Ik probeer me soms in te leven in andere mensen, mensen die buiten mijn 'monkey-sfeer' van pakweg tien man vallen. Wie is die man? Is hij gepensioneerd en is dat hondje de enige aanleiding die hij nog heeft om buiten de deur te komen, op boodschappen na dan, maar dat doet zijn zus, met wie hij samen woont omdat ze allebei ongetrouwd zijn gebleven, en anders als oude kluizenaars zouden sterven.
Gelukkig sterf ik niet als oude kluizenaar. 2012.

Ik zie dat het kwart voor acht is. Over een uur heb ik college, god weet welk vak. Ik heb drie colleges per week, vijf als het een erg drukke week is, en nog houd ik de vakken niet uit elkaar. Ze draaien allemaal om het internationale recht. Misschien kan ik voor mijn dood nog iets aan de internationaal recht-doctrine toevoegen, een grootse ontwikkeling in het volkenrecht, die elke aanleiding tot oorlog voorgoed uitsluit, om de volgende dag te sterven in de aardbevingen die het einde inluiden.
Niet waarschijnlijk. Deze Rechtenstudie interesseert me niet. Ik ben er aan begonnen om iets om handen te hebben, iets te doen, als die man met zijn hondje, in die tijd dat ik nog meende dat ik oud en gelukkig zou kunnen worden...