Vijf voor ‘12

Geen verandering. Het einde dreigt nog steeds. Wat ik ook doe, we gaan er allemaal aan. Het is onontkoombaar.
Het kan toch niet alleen aan mij liggen? Moet ik zo nodig veranderen? Ik heb het probleem aan Sonja voorgelegd, maar die begrijpt het niet eens. Ze zegt dat ik slaappillen moet nemen, of een dromenvanger. Nee, dat zal helpen.
En de tijd tikt door. Ik heb het op me genomen een roman te schrijven over dit alles, om maar íets te doen. Misschien zullen de mensen me dan begrijpen. Nu ik dit besluit heb genomen voelt het alsof een deel van de last van me af is gevallen, alsof ik er niet langer alleen voor sta. Eenzelfde gevoel had ik toen ik aan dit weblog begon; ik kon zo ten minste iets kwijt.
Ik denk dat ik nu één van mijn betere dagen heb; misschien is het morgen weer anders. Misschien voel ik me nu enkel beter, omdat het voelt alsof ik een verschil heb gemaakt, door een leven te redden.
Misschien eindigt de wereld in 2012, misschien ook niet. Misschien word ik morgen wel geschept door een auto, dan maak ik het niet meer mee. Misschien wordt bij mij wel kanker geconstateerd en haal ik de 2012 niet eens.
Misschien moet ik me er minder druk om maken.
Dat zei zij ook, mijn moeder bedoel ik, toen ik haar gisteren belde. “Maar Victor, als de wereld in 2012 vergaat en als die maya’s dat allemaal al honderden jaren geleden hebben voorspeld en vastgelegd, wat kun jij daar dan nog aan veranderen?”
Ze heeft gelijk. Wat kán ik doen? Waarom maak ik me er zo druk om? Misschien moet ik het maar laten gaan. We zien wel wat er gebeurt.
Toch?