Sommige mensen zien uit naar het Eind der Tijden, en af en toe, op mijn helderste momenten, kan ik dat heel goed begrijpen. Het is ergens heel fijn om te weten dat alles ophoudt als jij sterft, dat jij iedereen de dood mee in neemt. Het is het eind der tijden, en ik voel me prima.
Maar op een ander, veel meer fundamenteel, vlak is het verschrikkelijk om ervan op de hoogte te zijn dat we er over enige tijd allemaal aan gaan. Vijf jaar, dat is alles wat we hebben.
Wat er na het eind der tijden zal gebeuren weet ik niet. De maya’s zijn hier niet heel duidelijk over. Er zou een nieuwe tijd komen, maar of wij mensen daar een tijd in hebben blijft nog onduidelijk. De optimisten onder ons zeggen dat wij mensen allen persoonlijke veranderingen zullen ondergaan, maar dat is zo ontzettend naïef. Ik ben de enige die weet hoe het echt zit.
Het wordt niet aangenaam, het wordt niet gemakkelijk.
De Hindoes en Boeddhisten waren veel minder pessimistisch over hun eind der tijden. Zij deden niet aan een echt einde, maar eerder aan een cyclus van schepping en vernietiging, via slapende goden die ons bestaan telkens weer te voorschijn dachten. Elk verval was weer tijdelijk. Als de god wakker werd werden we allemaal weer tevoorschijn gedacht.
De Azteken daarentegen waren veel gedetailleerder en gedeprimeerder in hun religie; het lag aan hun bloeddorstige cultuur, met hun voortdurende ge-offer van mensen. Natuurlijk was het hun gebrek aan geschikte offerdieren dat hen zoveel mensen deed offeren om hun verschrikkelijke goden zo maar te vriend te houden. Ze creerden een distributiesysteem van menselijk vlees, zowel van krijgsgevangenen als hun eigen kinderen. Als er een kind geboren werd zeiden ze: ‘I have captured a prisoner’, aangezien het de bedoeling was dit kind op een geschikte leeftijd te offeren, op de meest gruwelijke manieren; hoofden afzagen met zwaardvissen, huid afstropen en die vervolgens door het hele rijk heen dragen, als een mantel. Stelletje gekken.
Wat ze niet beseften was dat zij op deze manier al in hun eigen Apocalyps leefden.
Als ik niet beter wist zou ik geloven dat voor ons, mensen van de eenentwintigste eeuw, hetzelfde geldt. Kijk om je heen. Wat zie je? Moord, verkrachting, oorlog, discriminatie, het ene familiedrama naar het andere, filmpjes van onthoofdingen op You-Tube… Homo hominu lupus est. Dog eat dog. Word je er vrolijk van? Ben je trots op die wereld van je?
Je zou bijna denken dat wij onze eigen Apocalyps al geschapen hebben, maar ik kan je vertellen dat het nog veel erger wordt…
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Hoi Victor,
Hoe moeilijk het ook is, je kan natuurlijk je leven wel een kans geven, al is het maar kort. Ik weet, al die kennis opdoen bv studie; wat voor nut heeft het als je weet wat er te gebeuren staat? Maar het heeft ook geen zin om niks meer te willen, niks meer te doen. Zoek de vrijheid in je ziel en vrede in je hart, want uiteindelijk is dat wat je bent, een vrije ziel, die gevangen zit in een lichaam voor bepaalde tijd. Vrijheid is niet te vinden in deze wereld, maar wel in je binnenste, daar waar de ziel huist, en het ego haar stem niet meer opdringt, daar is echte vrijheid te vinden.
Probeer dat te realiseren en zie dat proces als zinvol, je kan er namelijk in elke feitelijk nutteloze bezigheid, aan werken.
En als je ergens in gelooft, laat dat je dan helpen deze weg te gaan.
Maryam
Een reactie posten