Mijn eerste roman, waar ik gistermiddag aan begonnen ben, vordert gestaag. Het gaat over het menselijk bestaan na een nucleaire holocaust, en is in zekere zin dus enigszins optimistisch. Het merendeel is echter vrij pessimistisch; dat past wat beter in mijn straatje.
Ik heb met een vriend van me eens wat ideeën uitgewisseld over dit soort werken; hij wilde namelijk ook een boek schrijven over een postapocalyptische samenleving, alleen zijn visie was iets… belachelijker, inclusief onzinnige tongue-in-cheek humor, een overdaad aan woordspelingen en een belachelijke titel als 32 oktober of iets dergelijks.
Mijn idee is anders. In mijn versie is er geen samenwerking tussen de overlevende mensen. Zij blijven elkaar tot het eind toe naar het leven staan. Er is wel een held, maar die is ook niet heel sympathiek. Ik wil dit personage introduceren terwijl hij een jong kind in een put gooit of iets dergelijks. Het doet er in mijn verhaal ook verder niet zo toe waardoor de Apocalyps is ontstaan; of dat nu het visioen van Johannes was, het gat in de ozonlaag, de Wereldbrand, Ragnarok, Lavos of een supernova-explosie, we gaan er hoe dan ook aan.
Afijn, in het begin bewenen de mensen deze Apocalyps in haar slachtoffers, maar na enige tijd slaat dit om in een grote vreugde, omdat de overlevende mensen nu veel meer ruimte en bezittingen hebben. Ze beginnen te doen wat ze wikkelen, ontwikkelen zich verder tussen de puinhopen van de wereld, ieder voor zichzelf.
Waarna vrijwel de gehele mensengeschiedenis zich herhaalt; weer holbewoners die strijden, een ‘wiel’ uitvinden, dieren doden, hun medemensen doden, weer oorlogen, wereldoorlogen, holocaust, kruistochten en heksenverbrandingen, modern imperialisme, kolonialisme, Apartheid, genocide, oorlogen om olie en water. Andere plaatsen en hoofdrolspelers, maar de kern blijft hetzelfde.
De onderliggende boodschap is dat de mens van nature slecht is en steeds weer dezelfde fouten zal blijven maken.
Ik weet het; het is veel te ambitieus voor een eerste boek, voor mijn leeftijd, en ik krijg zo’n werk in vijf jaar natuurlijk nooit af.
Maar ach, het houdt me bezig.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten