Global warming

Nog maar 1874 dagen te gaan…

Vandaag ben ik maar weer op pad gegaan, omdat ik me opgesloten voelde in mijn kamer. Ik ging naar Sonja, mijn vriendin. Of zoiets. Niet officieel, in ieder geval, maar toch. Het doet er eigelijk niet toe. Ik spreek haar misschien eens per week, en dat vind ik meer dan genoeg. Ik ben niet bijzonder op haar gesteld, maar ik heb geen zin om alleen te zijn, want dan ga ik weer op Internet kijken naar filmpjes van mensen die zichzelf voor schut zetten, soms met dodelijke afloop, om maar met hun filmpje op You-Tube te komen. Dat zijn geen ‘fifteen minutes of fame’ meer. Dat is helemaal niets meer.
Ik vraag me af waarom ik dit weblog bij houd. Is het ook een schreeuw om aandacht? Onmogelijk. Zoveel bezoekers trek ik niet. Trek ik überhaupt bezoekers? Kun je dat ergens zien?

“Nog gefeliciteerd met je verjaardag”, zegt Sonja, “Ik had je nog een SMS-je gestuurd.”
“Ja”, zeg ik, “Dat heb ik gezien.”
Ze neemt niet eens de moeite om op te staan en blijft achter haar computer zitten. Ze is vast bezig aan een of ander pamflet voor een van haar milieuorganisaties.
“Waar ben je mee bezig?”, vraag ik.
“De nieuwsbrief voor NATUR”, zegt ze, zonder van het beeldscherm weg te kijken.
“Waarom doe je dat?”
Ze zucht. “Omdat volgens het beleid van de Nederlandse regering onze voorraad aardgas vóór 2030 op is, Victor. Ik doe dit voor de toekomstige generatie Nederlanders.”
“Welke generatie?”
“Hou daar toch over op, met je Apocalyps.” Haar gezicht is ineens rood van woede. “De wereld vergaat niet in 2012. Je begint een beetje obsessief te worden. Heb je echt niks beters te doen dan het einde van de wereld te prediken?”
“Geloof je dan niet dat onze wereld gaat eindigen?”
“Ja! Ja, ik geloof het. Maar niet omdat een of andere inca dat zegt.”
“Maya”, verbeter ik haar.
“Inca of Maya of wat dan ook. Het gevaar ligt heel ergens anders. Global warming, Victor.”
Ze is het ergste soort milieufanaat, die lui die telkens weer dezelfde stopwoordjes gebruiken om hun ‘awareness-guerilla’ voort te zetten. Global warming, gat in de ozonlaag, aardgas, poolkappen, Al Gore.
Ik merk er niets van dat de wereld warmer wordt. Buiten waait een gure wind. Al die wetenschappers zeggen toch ook dat het wel mee valt, dat de milieulobby ons voor niets op de kast jaagt?
Ik kan haar niet uitstaan. Het is genoeg geweest. Ik draai me om en verlaat haar kamer. Pas als ik de deur achter me dicht wil trekken roept ze me terug.
“Victor? Waar ga je nou heen? Ik dacht dat we…”
“Nee, ik heb daar nou geen zin in.”, roep ik terug.
“Wat is er dan?”
“Hoofdpijn.”

Ik krijg nog gelijk ook. Als ik haar flatgebouw verlaat en naar mijn fiets toe loop zie ik weer flitsen, voel ik weer steken. Hoofdpijn. Meer levendig en knagend dan ooit. Duizeligheid. De wereld draait. Ik val bijna flauw.
Pas na een minuut of twee verdwijnt de pijn weer, en ben ik weer alleen, met mijn fiets, tussen de vallende herfstbladeren, in de wind, in het nu.